atelleriyle ayakta zorlanıyor ruhum;
zamanın taşlı tarlasında yalpalıyorum.
arzunun buzulçağı kuşölümleri çoğaltan.
ayazda öylece gözlerinle kalıverince sen
nefesim dondu tam kalbinden öpecekken.
ses geçirmez bir boşluk; ölümün kör eden bilgisi
ağır aksak yürüyüşüme bir tek yalnızlık
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiirinizi
beğeni ile okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta