Neden böyle aniden, ruhumdaki aydınlık?
Mısraların ezgisinde erirken o alaca karanlık.
Garip garip göz kırpan,taze açmış sümbüller
yüreğime tek melhemdir, ilâcıdır şüphesiz.
Yaramasızca deli rüzgâr dağıtır sarı saçları
ve ovalarda gönlünce, trans içinde onları.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta