Arzın Nabzı Şiiri - Ali Sinkay

Hangi dilde susarsan sus,
acı aynı lehçedir.
Bütün prangalar
aynı demirden,
aynı bahçedir.

Sınırlar,
haritalar üstünde
birer mürekkep lekesi;
oysa toprağın altında
birdir
her canlının nefesi.

Biz,
tohumun çatlama sesini
besteleyenleriz.
Karanlığın en koyu yerinde
şafağı bekleyenleriz.

Gökyüzü mülkiyet kabul etmez,
yıldızlar kimsenin değil.
Eğilme rüzgâra karşı,
sadece
vicdanın önünde eğil.

Ekmek;
bölündükçe büyüyen
o kadim masal.
Adalet;
kâğıtlarda değil,
vicdanlarda yasal.

Bir çocuğun gülüşüyle
sarsılırken dev kuleler,
yıkılır bir gün elbet
o ihtişamlı perdeler.

Dünya döner,
içindeki yangın hiç sönmez.
Bu nehir geriye akmaz,
bu yolculuk dönmez.

Kıtalar birleşir
tek bir yumrukta şimdi;
sor bakalım,
bu gök kubbe
aslında kimindi?

Uyan ey insanlık,
uyan uykudaki dev.
Kavganın adı hürriyet olsun,
silahın ise
sev.

Ne tacın pırıltısı kurtarır seni,
ne de altın saray.
Güneş herkes için doğar,
herkesindir
o gümüş ay.

Biz ne köleyiz
ne efendi;
biz sadece insanız.
Aynı damardan akan
o tek
ve büyük
kımız.

Sesimiz,
okyanusları aşan
sessiz bir dalga.
Son bulacak elbet
bu bitmek bilmeyen
kavga.