İnanın ki hâlimi beter etti ölmekten
Bana bir şeyler oldu, hep onu düşünmekten.
Eridi tunç benliğim, hayaller kura kura
His kaynağım kurudu, hislerimi gömmekten.
Mânevim çöle döndü, lâl oldu bülbül dilim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




damağımda ve dimağımda nice tadlar bırakmış gazeleri hatırladım,şiirinizi okuyunca. vahdet nafiz aksu
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta