Artık Sen Yoksun Şiiri - Mesut Özdemir 3

ARTIK SEN YOKSUN
Bu bir alışma süreci değil,
bu bir bekleme hiç değil.
Bu, kalbimden
adını söküp attığım
son gündür.

Artık seni anlamaya çalışmayacağım.
Neden sustuğunu,
neden kaçtığını,
neden yarım kaldığını
kendime açıklamayacağım.
Çünkü bazı insanlar
anlaşılmak için değil,
geride bırakılmak için varmış.

Ben seni
olabileceğin hâlinle değil,
olmadığın hâlinle sevdim.
Geleceğini sandığım günlere,
kurduğum cümlelere,
hiç tutmadığın sözlere bağlandım.

Şimdi hepsini
tek tek topluyorum içimden.
Ve bu kez
kendimi senin yerine koymuyorum.

Sen kalmayı seçmedin.
Ben de artık
seni seçmiyorum.

Yanındayken eksilen ben,
yokluğunda tamamlanmayı öğrendim.
Sessizliğinle
beni cezalandırdığını sandın belki,
ama bilmedin:
İnsan en çok
sessizlikten kurtulunca nefes alır.

Artık sesini tanımak istemiyorum.
Adın bir yabancı gibi dursun kulağımda.
Gülüşün bir zamanlar var olmuş
ama artık hiçbir anlamı olmayan
eski bir anı olsun.

Sana kızgın değilim.
Kırgın da değilim.
Bunlar bağ ister.
Ben bağlarımı kestim.

Bir zamanlar
seni kaybetmekten korkuyordum.
Şimdi seni
taşımaktan yoruldum.

Bu bir “belki” değil.
Bu bir “sonra” hiç değil.
Bu net bir gidiş.
Arkama bakmadan.

Sana ait ne varsa
kalbimden çıkardım.
Hatıralarını da,
ihtimallerini de.
Artık sen,
benim geçmişimde bile
yer almıyorsun.

Bu bir veda değil aslında.
Çünkü vedalar
geri dönüş ihtimali taşır.
Bu,
hayatımdan silme hâli.

Yolun açık olsun.
Ama yolumda olma.

Ben artık
seni sevmiyorum.
Ve bu cümle
ilk defa
canımı acıtmıyor.