Artık Kırılacak Yerimde Kalmadı

ARTIK KIRILACAK YERİMDE KALMADI

Artık kırılacak yerimde kalmadı,
Sen sanıyorsun ki hâlâ aynı yarayım,
Oysa ben,
Düşe kalka, yana yana,
Küllerinden utanmayı bırakmış bir adamım.
Dizlerimi çökertecek fırtına gördüm,
Gözümden yaş değil,
Ateş aktı.

Beni yok sayanlara selam bile vermedim,
Ben kimseyi kırmadım,
Ama kırıldım…
Kırıldıkça keskinleştim.
Sandılar ki sessizliğim zayıflık,
Oysa ben sustukça büyüdüm,
Sustukça güçlendim,
Sustukça hesabımı tuttum.

Bir gün döner de kapıma çalarlarsa,
Rüzgârın bile eğemediği o kapıyı
Onlara açmam artık.
Artık kırılacak yerimde kalmadı,
Ne yalanı taşırım içimde,
Ne ihaneti saklarım yüzümde.
Kim sahteyse yoluna,
Kim gerçekse gönlüme…
Benim öfkem sessizdir,
Benim intikamım mesafedir,
Benim duruşum,
Gemileri sessizce yakmaktır.
Varsın konuşsun çatlayanlar,
Ben artık kırılmam,
Ben olanı değil
Olmayanı çözdüm.
O yüzden dimdik duruyorum,
O yüzden bitirdim içimdeki acı koridorlarını.
Artık kırılacak yerimde kalmadı…
Çünkü ben,
Kırılmayı da
Kıranı da
Çoktan affetmeyecek bir yere bıraktım.
Hamit Atay