Şimdi yürüdüğüm sokaklar da yalnızım.
Ruhum yük veriyor, bedenime.
Ağırlık ihtişamlı, zorlu büsbütün.
Ahkam kesiyor yüreğim hala olanlara.
İki çift ayak var hadi yürüyebilene,
Gidemiyorsun gitmek istediğin yere.
Varman gereken yere varamıyorsun,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta