Arş'ı Âlânın Gölgesinde Cenneti Pak

Gümüşten kerpiçler, altından binalar,
Nurdan bir libasla giyinmiş semalar.
Cennet-ül Firdevs’tir bu, en yüce makam,
Orda ne keder var, ne gam, ne de akşam.

​Misk-i amber kokar, toprağı ve taşı,
Diner o diyarda her gözün yaşı.
Nehr-i Kevser akar, sütten beyaz akışla,
Gönül hayran kalır, tek bir nurlu bakışla.

​Şecere-i Tûbâ sarmış her bir yanını,
Unutturur insana, dünya zamanını.
Hicâb-ı Nur kalkar, her yer ziya olur,
Ruhlar o deryada, bitmez sükûn bulur.

​Kuşlar zikreyler de, yapraklar raks eder,
O mülkte ne feryat, ne de bir ah gider.
Selsebîl fışkırır, yakut kadehlerden,
Arınır tüm ruhlar, kirden ve kederden.

​Güneş yoktur lakin, sönmez asla o nur,
Hakk’ın rahmetiyle, her yer huzur bulur.
Dâr-üs Selâm’dır bu, esenlik diyarı,
Bitmez bu baharın, o nurlu vakârı.

Gökhan Öztürk