İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Benliği: cayır, cayır aşk ateşiyle yanan;
Çirkini de gönülden seven, Yunus’u düşün…
Sevmeyi, sevilmeyi bıraktılar armağan;
Sevgi deryasında yüzen, Mevlana’yı düşün…
İnsana, insanlık veren: sevgi abidesi;
Yunus der ki: bakışları, gönüllerin aynası…
Hazreti Mevlana ki: övmüş koca Yunusu;
Hala dönüyor! Onların kurduğu, sevgi pervanesi…
Akif’i düşün: Göğsünde iman, ne büyükmüş?
Milletinin şanını, şiiriyle süslermiş…
O, armağan insanlar: el ele tutup göçmüş;
Peşinde: için için ağlamak, bize düşmüş…
Bu medihleri: neşriyatta, bizzat dinledim;
çaktı beyin azmanım! şuursuzca ağladım…
Aktı gözyaşım, hıçkırığı dindiremedim;
Bu Armağan İnsanlara, gönülden vuruldum…
Tebrikler üstadım mükemmel di dizeleriniz yazan yüreğiniz hiç susmasın.Saygı sevgi ve muhabbetle...+
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta