Gün yine öbür gün ertesi...
Geceydi Pera’da,yalnızdım
Mahmurdu İstiklal caddesi
Uykusuzdu yana yatırdığım saçlarım
Teklifsizdi hüznüm
Üstüme düşenlerden kaçıyordu,
Acımış canım
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Belki bir gün geceyi affederiz...
Şiirdi çok şiir...
Gönülden kutlarım...
Saygılar..
Mis gibi Attila İlhan kokusu sinmiş şiirin üstüne... Gecenin yalnızlığı ve çarpıklığı bir 'Beyoğlu fonu' içine güzel yerleşmiş...
Kaleminize sağlık sayın Demir Mutlugil...
Feryat feryattı,
Sokağın ortasındaki köşeye sıkışmış aşk
Eli ekmek tutuyordu bir fırının
Sözlerini yiyorlardı,
Yüze kapatılacak kapı satan adam ile
Nikahı kaçırılmış gelin
Beştaş oynuyordu tinerci çocuklar,---Demir bey beğeniyle okudum kutluyorum sizi ve eserinizi saygılar.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta