Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Hepimizin ortak yanı olan dizelerinizle güzel ifade etmişsiniz. Tebrikler...
Hayatın anlamı değilmi mutluluk boş vermek ağlamak ,yalnızca bunların biri olsaydı yaşantımızda haytın anlamı olurmuydu.....
Saygılar...
Adem Tetik
simple words coming from a very deeeeeeep heart....ozlettin yine kendini Hulya...sevgiyle...
Bazen bir hovarda gibi
Döktük saçtık aşkları
Ağlattığımızda oldu
Arkamızda kalan duyguları....Ne hos bir anlatim.Sevgili Hülya, icten ve dupduru bir dille anlatmissiniz bu güzel siiri...Yüreginizden hic eksilmesin tüm güzellikler..Sevgilerimle...Sedef Ünal
'Bazen mutlu da olduk,
Çoğu kez ağlasak da
Boşverdiğimiz de oldu
Kahreden mutsuzluklara '
Siirler insani ele veriyor. Temiz ve yürekten bir anlatim. Tesekkürler sevgili Hulya.
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta