Arkamdan Vurduklarınızla Büyüdüm

"Arkamdan Vurduklarınızla Büyüdüm"

En çok sevdiklerimle düştüm dizlerimin üstüne,
En çok "yanındayım" diyenlerle kanadım içten içe.
Yüzüme gülen ellerin ardında
Paslı bir hançer gizliydi —
Ve ben her saplanışta biraz daha sustum,
Biraz daha öğrendim kim kimdir diye.

Ne gözyaşımı gördünüz,
Ne de gece boyu içimde kopan fırtınaları.
Sizce dimdik duruşumdu tek gerçek,
İçimde çırılçıplak kalan o çocuğu hiç bilmediniz.

Vurdunuz arkadan —
Kalleşlik kolay, mertlik yoktu yüreğinizde.
Ben size inandım bir zamanlar,
Kelimeleriniz dua gibiydi,
Şimdi lanet gibi dolanır zihnimde.

Ama ne yaparsanız yapın,
Yıkamadınız beni!
Her darbede biraz daha büyüdüm,
Küllerimden her defasında yeniden yürüdüm.

Biliyorum,
Yüzüme söyleyecek sözünüz yok sizin,
Çünkü aynaya bile bakamıyorsunuz doğru düzgün.
Cesaret, yürek işidir…
Sizde eksik olan tam da bu!

Kolaydı, değil mi?
Arkamdan konuşmak, çelme takmak,
Suskunluğumu zayıflık sanmak…
Ama yanıldınız.

Çünkü ben sessiz kaldıkça değil,
Sustukça güçlendim.
Kırıldıkça içime değil,
Kendi yaramdan ışık sızdırdım.

Beni arkadan vuranlar,
Hep en yakınımdı…
Ama bilmediler:
Bıçak sırtı yürümeyi öğrendim ben,
Düşe kalka değil,
Direne direne geldim bugüne.

Şimdi ayaktayım —
Hem de hiç olmadığım kadar dimdik!
Her yaranın üstüne ördüm kendimi,
Beni yok sayanlara inat,
Bir daha doğruldum her çöküşümden.

Siz arkamdan vurmaya devam edin,
Ben sırtımı bile dönmem artık size.
Çünkü düşmanlık bile bir seviyedir
Siz o seviyeye bile çıkamadınız.

Ben artık öğrendim:
En çok sevdiğim yıkar,
Ama en çok ben toparlarım kendimi.
Ve hiçbirinizin bana söyleyecek sözü,
Yüzüme bakacak cesareti yok…

Çünkü ben,
Her ihanetten sonra
Bir şiir daha yazarım.
Ve o şiirlerde siz yok sayıldıkça,
Ben daha da var olurum!

Hamit Atay 30.07.2025..15.45