KARANLIĞIN ARKADAŞI
Sabaha dek avare dolaşırım yollarda
Bırak uyusun kimi, tek gecelik kollarda
Sahillerde gezerim, rüyada gezer gibi
Karanlık gökyüzünde dümensiz yüzer gibi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrik ederim.
Beğenerek okudum.
Yüreğinize sağlık.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta