İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
İnsan dert çektikçe olgunlaşırmış, acı ne kadar acı bilinmez, ama bilinen tek şey acının var olması. Ve ne tuhaftır ki, insan acıya alışıyor. Çok güçlü aslında insan yaşanan acılar karşısında. Ve çok zayıf insan yaşanan hayat boşluğunda.
Kutluyorum Ruhi bey,güzel bir şiirdi. Tam puanımla selamlar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta