Arındım. Şiiri - Evrim Evrensel

Nefis dağın, kibrin en tepesinde,
Binini bir eder, birin bininde,
Onu bunu şunu, attım hepsinden,
Soyundum bir güzel, çıplak arındım.

Dost oldum doğa'nın nebat'isine,
Sabrın sınavından, sebat'isine,
Şahım Sultanımın can hanesine,
Mihman eyleyince, orda barındım.

Ne belalar gördüm, hafif Kerbela,
Mecnun oldum bir Leyla'ya müptela,
Hedef sabitede, şaşmaz pusula,
Pak insanı buldum, ona çağrıldım.

Tırmandım ben arşın en zirvesine,
Arzın merkezinin derincesine,
Anatomi'de ki can gibisine,
Gerçeğin ipine sıkı sarıldım.

Nokta-i amada yaptım bir bina,
İçine yerleşip, oldum aşına,
Ödüller konuldu garip başıma,
Evrim Evrensel'e, sanma darıldım.