Arif Bilir Kıymet

Arif olan sözünü tartıp da söyler elbet
Sazın teli titrerken dile gelir muhabbet
Kibir yük olur cana, sevgi olursa devlet
Gönül yıkan adamın ne malı var ne servet

Bozkırın rüzgârında bir sır taşır her ses
Taş da dile gelir bazen, susar insan nefes
Kendini bilen kişi kimseye etmez heves
İnsan insana yoldaş, gerisi kuru heves

Benlik dediğin perde, aradan çekilirse
Dost yüzü görünür hemen, can cana ekilirse
Bir lokma, bir hırkayla ömür bereketlenirse
Ne darlık kalır dünyada ne gönül eksilirse

Nice bilgin okudu, kitapları doldurdu
Bir gönül bilmedi de kendini yolda yordu
Bir arif bir kelamla bin kilidi kırdırdı
Söz özüyle söylenir, boş laf kalbi yordu

Gariplik bizim payımız, şikâyet eylemeyiz
Yâr kapısın çalarız, başka kapı bilmeyiz
Eğri yolda yürüyüp doğruyuz demeyiz
Hakk’ı bilen gönülle kimseyi incitmeyiz

Bir sazın gölgesinde öğrenilir hakikat
Tel tel çözülen sırdır, sabır ister emanet
Neş’e de keder de birdir, anlayana işaret
Canı canla ölçersen bulunur asıl kıymet

Sonunda yol biter de herkes döner özüne
Ne aldıysan o kalır, ne verdinse gözüne
Bir arif der ki: “İnsan aynadır kendi yüzüne”
Kendini bilen kişi varır Hakk’ın sözüne