Arif Ali yılgın,Arif Ali yorgun...
Mümkünse ağla kader,
Biraz da sen ağla,
Birkez daha lanetlendin insanlar tarafından.
Şimdi,
Yaşamın avuçlarından bir can daha kaymakta,
Körpe,garip,kırık-dökük bir can.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Kendini okutturan bir şiir.... tebrikler.... Okuyucu gerçekten de Arif Ali'yi merak ediyor..... bazı mısraların sonundaki kafiyeler mısra sonunda değil de mısra içinde kullanılsa sanki daha ilginç şeyler çıkabilir......
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta