Ardından Kalan Sessizlik

“Babama”

Gittin baba…
Ve ben o gidişi önce kapının sessizliğinden duydum,
Sonra odanın boşluğundan,
En son da kendi içimin çöküşünden.
Bir sandalye eksildi evde,
Bir nefes, bir isim, bir dokunuş…
Dünya dönmeye devam etti belki,
Ama benim için bir şey kırıldı o gün,
Geri dönmeyecek bir çağ gibi.

Ben sana alışmışım meğer baba,
Sesinin tonuna, yürüyüşünün izine,
Kızışına, gülüşüne,
Beni olduğum hâlimle kabul edişine…
Şimdi hepsi bir gölge gibi dolanıyor evin duvarlarında,
Tutuyorum elimle ama geçiyor içimden,
Hafif bir rüzgâr gibi,
Seni hatırlatan bir serinlik gibi…

Kırgın değilim sana gittiğin için baba,
Kırgınlığım zamana;
Bizi biraz daha tutabilirdi yan yana,
Bir çay demleyecek kadar,
Bir hatır soracak kadar,
Bir “İyiyim oğlum” diyecek kadar…
Ama zaman acele etti,
Sen de ona uydun,
Ve şimdi ebedi istirahatindesin
Sivas Yukarı Tekke’nin sessiz taşları arasında.

Gece olduğunda en çok yokluğun geliyor aklıma baba,
Uyku, senin yerini doldurmayı beceremiyor.
Kapı açılacak da sen girecekmişsin gibi,
Telefon çalacak da “Nasılsın?” diye soracakmışsın gibi…
O “gibi”ler öldürüyor beni en çok:
Gerçeğin bittiği, hatıranın başladığı yerde
İnsan eksik bir varlığa dönüşüyor.

Bazen sana kızıyorum baba,
Beni böyle bıraktığın için…
Sonra utanıyorum,
Çünkü sen beni hiç bırakmadın ki aslında;
Sadece bedenini aldılar benden,
Ama sesin, kokun, düşünüşün
Bir yerlerde duruyor hâlâ
Belki havada,
Belki hafızamın karanlık bir rafında,
Belki kalbimin en sızılı yerinde…

Bugün adını andım yüksek sesle baba,
Belki duyarsın diye,
Belki rüzgâr taşır Yukarı Tekke’ye diye…
Belki bir yerlerde sen de beni anarsın,
“Üzülme” dersin fısıltıyla.
Biliyorum, duyulmuyor artık sesin,
Ama ben yine de konuşuyorum seninle;
Çünkü insan en çok, ölülerden cevap bekler.

Gidişini kabul etmiyorum hâlâ baba,
Sanki bir tren kaçtı da
Sen bir sonrakiyle dönecekmişsin gibi.
İnce bir umut var içimde
Biliyorum, olmayacak…
Ama insan bazen gerçeklere değil,
Kalbinin akılsız ısrarına inanır.

Sana söyleyemediklerim var hâlâ:
Bir teşekkür,
Bir özür,
Bir “keşke”,
Bir “iyi ki”…
Hepsi yarım, hepsi gecikmiş,
Hepsi artık senin duyamayacağın bir zamanda.

Ama bil ki baba,
Senin Yukarı Tekke’ye bıraktığın yer hâlâ sıcak,
Hâlâ dolu,
Hâlâ seninle.
Ben yaşamaya devam ediyorum evet,
Ama eksik bir yüzle,
Eksik bir nefesle,
Eksik bir ben’le…

Gittiğin yerde huzur olsun,
Toprağın Sivas’ın serinliğinde hafiflesin,
Bende bıraktığın bu derin sızı da zamanla yumuşasın…
Ama sakın kaybolma hafızamdan baba:
Seni unutmamak,
Seni sevmeye devam etmek,
Belki de bu hayatta kalan tek gücüm.