Sen hiç gökyüzüne düştün mü gece vakti,
Oldu mu hiç, sonsuz bir boşluğun seni çektiği,
Kalabalıklar arasında ki yalnız bir ruhun, ömrünü tamamladığı gibi.
Zifiri lacivert içinde, küllerin sardığı yıldızları seçmeye çalışırken,
Ne denge, ne tutunacak bir dal var, gökyüzüne savrulurken.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta