Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Herkes kendi içine bir de geçmişine sürgün...Ve her yol kişinin içindeki sökükler... asla değişmeyen geçmiş gidenin ve aslında kalanında her daim yağmurda ıslanışı bu şiir.
Şimdi hangi kent doldurabilir kadehleri ve hangi rüzgar siler o kadehlerde ki izi.
Şiirin ruhu sesi ve hüznü muhteşemdi…
Sonsuz kutlarım…
Saygı ve sevgilerimle..
Herkes kendi içine bir de geçmişine sürgün...Ve her yol kişinin içindeki sökükler... asla değişmeyen geçmiş gidenin ve aslında kalanında her daim yağmurda ıslanışı bu şiir.
Şimdi hangi kent doldurabilir kadehleri ve hangi rüzgar siler o kadehlerde ki izi.
Şiirin ruhu sesi hüznü muhteşemdi...
Sonsuz kutlarım...
Saygı ve sevgiler..
'Ahh İstanbul İstanbul olalı hiç görmedi böyle keder, geberiyorum aşkımdan kalmadı bende gururdan eser' şiir bu şarkıyı söyletti bana, bildik bu hale düşmeyen yoktur sanırım güzeldi kutlarım saygılar...
Şiir, sitem gibi görünse de sitemin sevgiden doğduğunu kanıtlarcasına sevginin sıcaklığı kendini hissettirmiş bu güzel mısralarınzda.
Kutluyorum Üstadım.
Saygımla.
gidenin arkasından üzülünür tabi şairim duygusal bir şiir yazmış kutlarım yürekten++
şiirlerin özünde ne sırlar,ne hazineler saklıdır aslında.kimi zaman üzütülü,kimi zaman hasret ve ayrılık,.kimi zaman mutlu bir yaşam sevgilerin gönüllerde yer bulması dleğimle bu güzel şiiri ve şairi kutluyorum ....
ÜNAL BEY, hepimizin geçmişteki sevdalıları bu denli yakmamış olsalardı bu denli güzel şiirler yazılır mıydı dersiniz? . Her şiiriniz gibi bu güzel şiiriniz de buram buram aşk ve sevgi kokuyor bir solukta zevkle okudum, yüreğiniz dert görmesin, sağlıklı, mutlu bir ömür dileklerimle sevgilerimi yolluyorum. ANT + 10 PUANIMLA,
Çok zor..
Sevip, alışıp sonra ayrılmak, ayrı kalmak.. Bakakalmak ardından..
Artık her anın onu çağrıştırır.. Kadehler ona boşalır, ona kırılır..
Yine mükemmel bir şiir. Yine 'şiir tadı..'
Kutlarım Abi..
Bakma artık ardına
Ve çek sırça anılarını içimden,
Ben, seni sevdiğim kadar mahkûmdum sana
Çok şey anlatan dizeler tebrik ederim Ünal bey harika.
İlham periniz hep sizin yürek sesinizde name olsun.Olsun ki bizler güzel şiirlerinizi begeniyle okumaya devam edelim.şiiri ve şairi kutlarım.saygılar
Bu şiir ile ilgili 78 tane yorum bulunmakta