Ardın sıra ağlardı kundak bebekleri.
Daha önce hiç bilmedikleri,
Görmedikleri bi' acının rengi düşerdi gözbebeklerine.
Çelik soğuğu sinerdi odaya sen çıkarken...
Attığın her ayrılık adımında,
Perdenin renkleri feryat figan solardı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




TEŞEKKÜRLER,YOĞUN VE GÜZEL..DİRİ BİR ŞİİR...bülent aydınel
tebrikler ... şiir okuduk
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta