Küçük kiz, hüzünlü bir yabanciya gülümsedi. Bu gülümseme adamin kendisini
daha iyi hissetmesine sebep oldu. Bu hava içinde yakin geçmiste kendisine
yardim eden bir arkadaþýna tesekkür etmedigini hatirladi. Hemen bir not
yazdi, yolladi. Arkadasi bu tesekkürden o kadar keyiflendiki, her öglen
yemek yedigi lokantada garsona yuklu bir bahsis birakti. Garson ilk defa
böyle bir bahsis aliyordu. Aksam eve giderken, kazandigi paranin bir
parçasini her zaman köse basinda oturan fakir adamin sapkasinabirakti. Adam
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta