Ölüm en güzel tınısını çalıyordu benim için.
Güneş davetkarca parlıyordu.
Çığlıklar, yerini kuş cıvıltılarına bırakmıştı.
Bugün dünya ayrı bir renkliydi.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Şiire güzel başlamışsın ama ölümden söz ederek ahengi bozmuşsun. Dünyaya yaşamaya geldik, ne olursa olsun yaşamaya çalışmalı, zorluklardan yılmamalıyız.
Sizi ekledim, siz de benim beğenilen şiirlerimi okumak, yorumlamak için beni arkadaşlığa eklerseniz sevinirim .Dost selamlar.
Dost kar yağdırmaz umduğumuz dağlara
sevgi ve ilgisiyle döndürür benliğimizi
yemyeşil bahçelere bağlara
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta