Gençliğimi ağlamaya verdiğimi
Gül yerine ayrık otu derdiğimi
Kahve köşelerinde eridiğimi
Kimse duymasın ne hale geldiğimi
Uyandım sanıp edebi kaybettiğimi
Çamurlu yollarda kanallara düştüğümü
Kendime gayye kuyuları eştiğimi
Kimse duymasın benliğimi kaybettiğimi
Gülü teslim edip kargalara
Yol aldım karaçalıya
Nasılda aldandım dünyalıklara
Duyun artık dünyayı sildiğim
Her kes duysun ben aradığımı buldum
23.01.1995
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta