Gençliğimi ağlamaya verdiğimi
Gül yerine ayrık otu derdiğimi
Kahve köşelerinde eridiğimi
Kimse duymasın ne hale geldiğimi
Uyandım sanıp edebi kaybettiğimi
Çamurlu yollarda kanallara düştüğümü
Kendime gayye kuyuları eştiğimi
Kimse duymasın benliğimi kaybettiğimi
Gülü teslim edip kargalara
Yol aldım karaçalıya
Nasılda aldandım dünyalıklara
Duyun artık dünyayı sildiğim
Her kes duysun ben aradığımı buldum
23.01.1995
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta