İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Dilim alışmış bir kere.. Hep boşveriyorum
yanılgıları...
Gönlüm yandı bir kere.... Anlatamıyorum Kendimi Kendimce.......!
şimdi daha iyi anlıyorum, masallar neden bir varmış bir yokmuş diye başladığını.
insanlarda bir masalmış hayatın içinde..
bir varmış bir yokmuş
yok yok/muş :)
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta