Arama Şiiri - Mehmet Tekmen

Arama bulamazsın,en iyi olan şeyi.
Ne yapacaksın bırak,bulur onlar neşeyi.
Uzak mekânlardadır,barındıkları yurdu.
Ha deyince varılmaz,kötüler tuzak kurdu.

Koydum hali önüme,düşündüm uzun uzun.
Gördüm ki perişandı,yok hali uykusuzun.
Dönüp dolaşıp geldim,kilometre taşına.
Kimse ulaşamamış,buraya tek başına.

Zahmetsiz yol yürümek,her zaman mümkün olsa.
Bir rehber gerek derler,yolda maniler varsa.
Eli boş gidilmiyor,her an tedbirli olmak.
Dikkat yol boyu daim,toprağa sağlam basmak.

Umudum halim dedim,tüm geçmişimi attım.
Bıraktım düşünceyi,yol planını yırttım.
Düşünce sonsuz belli,aklımı serbest kıldım.
Yoruldum yolculuktan,halsiz kalıp yıkıldım.

Kalk ayağa ey fani,bu yol mutlak bitecek,
Umarım ki nefesim,son ânıma yetecek.
Yürüyüp gitmeliyim,gördüğüm uzak ufka.
Belkide kavuşurum,arzuladığım afva.

Kurtukmuş olanların,kalan izini sürdüm.
Geçtim tüm iklimleri,her güzelliği gördüm.
Yakındır dedim bana,menzil hemen önümde.
Kavuşmayı umarım,yarın aydın günümde.

Ey hayal,çık aradan; uğraşacak vaktim yok.
Aşıp geçmem gereken,sıra dağlar daha çok.
Ac susuz geçilecek,yakıp kavuran çöller.
Nerelerde bilmem ki,hayat saçan o göller.

Serin esen bir rüzgar,çiçek kokusu taşır.
Çeşit çeşit mahlukat,bir biriyle yarışır.
Yaşamanın hazzını,nefes nefes tadanlar.
Her türlü kötülüğü,zihinlerden atanlar.

Her şey sende mevcutken,uzak meçhuller niye.
Bil,verilen her nefes; değerli bir hediye.
Az çok demeden sabret,ömrü boşa harcama.
Bütün bilgiler sende,başka yerde arama.