Aylardan Aralık.
Kara bir tren gibi görünüyor, sığındığımız evler.
Buz tutmuş çamların sureti sularda.
Uzak dağların kuytusunda uluyan kurtlar.
Minik parmaklarıyla,
buğulu camlara ciziyor kalbimizi çocuklar...
Umutla ısıtiyoruz içimizi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta