Arakan Soykırımı

Arakan
Bin yıl önce camiler yükselirdi burada,
Minarelerden ezanlar karışırdı
Andaman Denizi'nin tuzlu rüzgârına.
Ticaret yolları, baharat kokusu,
Kervanlar, âlimler, gemiciler…
Rohingya, Arakan'ın damarlarında dolaşan
Eski bir kan, eski bir dua idi.
Sonra geldi Budist rüzgârı,
969'un sarı öfkesi,
Rahiplerin elinde sopa,
Ordunun elinde tüfek,
Halkın elinde sadece korku.

Ey dünya!
Sen ki selfie çekerken barış nutku atarsın,
Sen ki kahve içerken insan haklarını konuşursun,
Burada insanlar susuzluktan değil,
Dünyanın suskunluğundan ölüyor.

2017 Ağustos'u, dünyanın en karanlık ayı.
Köyden köye ateş gezdirildi,
Kadınların çığlıkları gökyüzüne yazıldı;
Ama bulutlar okumasını bilmiyordu.
Bebekler annelerinin kucağında
Kurşunla susturuldu,
Erkekler toplu mezarlara gömüldü
Henüz nefes alırken.
Birleşmiş Milletler rapor yazdı:
“Ders kitabı gibi etnik temizlik”
dedi, sonra dosyayı kapattı.

Ey dünya!
Sen ki selfie çekerken barış nutku atarsın,
Sen ki kahve içerken insan haklarını konuşursun,
Burada insanlar susuzluktan değil,
Dünyanın suskunluğundan ölüyor.

Cox’s Bazar’da çadırlar çoğalır,
Bir milyon gölge,
Plastik örtü altında titreyen hayatlar.
Çocuklar kumda oyun oynar,
Ellerinde ne silah var ne de taş,
Sadece hayali bir ev çizerler
parmaklarıyla.
Bir kız çocuğu sorar:
“Anne, Arakan’a ne zaman döneceğiz?”
Anne susar.
Çünkü cevap, dikenli tellerin ötesinde kalmıştır.

Ey dünya!
Sen ki selfie çekerken barış nutku atarsın,
Sen ki kahve içerken insan haklarını konuşursun,
Burada insanlar susuzluktan değil,
Dünyanın suskunluğundan ölüyor.

Ve bir şarkı yükselir kamptan,
Rohingya dilinde, kırık;
ama inatçı:
“Biz hâlâ buradayız,
Toprağımız yansa da
Kemiklerimiz küle dönse de
Biz hâlâ buradayız.”

Ey dünya!
Sen ki selfie çekerken barış nutku atarsın,
Sen ki kahve içerken insan haklarını konuşursun,
Burada insanlar susuzluktan değil,
Dünyanın suskunluğundan ölüyor.