Arakan Şiiri - Şairül İslam Yunus Kokan

Nehirler kanla yıkanmış,
Naaf'ın suları hâlâ kırmızı akar
Geceye doğru, Bangladeş'e doğru, unutuluşa doğru.
Köylerin isimleri silinmiş haritadan,
Sadece duman kalıntısı,
Sadece çocuk ayakkabısı tek başına,
Yanmış bir eşikte bekler annesini.

Arakan, sen bir coğrafya değilsin artık,
Sen bir yara oldun dünyanın vicdanında.
Ve o yara kanadıkça, susanlardır asıl suçlular.

Susma!
Bir dua et, bir ses ol!
Çünkü Arakan hâlâ yanıyor
Hâlâ yanıyor, hâlâ yanıyor.

Belki bir gün Naaf Nehri temizlenir,
Minareler yeniden yükselir,
Çocuklar okula gider
Ve kimse: “Sen kimsin?” diye sormaz.
Ama o gün gelene kadar,
Her gece aynı rüya:
Evinin kapısında duran bir adam,
Elindeki meşale değil, Kur’an
Ve dudaklarında tek kelime:
“Rohingya.”

Arakan, sen bir coğrafya değilsin artık,
Sen bir yara oldun dünyanın vicdanında.
Ve o yara kanadıkça, susanlardır asıl suçlular.

Susma!
Bir dua et, bir ses ol!
Çünkü Arakan hâlâ yanıyor
Hâlâ yanıyor, hâlâ yanıyor.