Araftayım Şiiri - Hakan Arıkan 2

Araftayım

Anlatmaya gücüm yok, bazen öfke saçıyorum kırıyorum çevremdeki herkesi
Bazense sessizleşip, yok oluyorum kendi geçmişimin üzerindeki bulutlarda,
Bu dağınıklıktan yoruldum artık sevgili,
Gel de kurtar beni bu içimdeki derin ve sessiz çığlıktan.

Say ki hiç çocukluğumu yaşamadım, say ki hiç mutlu olmadım, say ki yetimdim hiç başım okşanmadı.
Gel şimdi yaralarımı sen sar istedim ama olmadı.
Çünkü sen bahardın, bense kara kışlar görmüş bir kardan adam.
Buz gibi soğuk olan bu yaşamdan, sen ısıt beni; göğsündeki sıcaktan.

Yorgunum ne kelimelerle ifade edebilirim ne de kaleme dökebilirim.
Seni tanıdıktan sonra biraz şaşkın, birazda öfkeliyim.
Geçmişte yaşadığım acılardan, zalimliklerden bir tek sana iyiyim.
Bel ki de hayatımın son demindeyim.

Uzun yıllar oldu yüreğim böyle çarpmayalı, kalp atışlarım hızlandı nefesim kesildi.
Kimseye güvenmedim, kimseyi sevemedim, şimdilerde bir tek sana yufka yüreğim.
Adı yok, tarifi yok bu yorgun ve buruk sevgimin.
Son demim son yorgunluğum sen ol istedim, geç gelen sevgilim…