Arafta da Olam Şiiri - Baki Ortak

Yar…
Olur'da
bir gün düşersem aklına
—öyle ansızın,
bir türkü arası
ya da sustuğun bir gecede—

özlersen beni
çekinme ara.

Telefonun çalması değil mesele,
ben zaten
adın geçince uyanan bir yüreğim.

Arafta da olsam,
iki suskunluk arasında asılı kalsam da
koşar gelirim.

Çünkü sen,
bir yön değil
bir çağrısın.

Bazen
insan kalabalığında yalnız kalır ya hani,
işte o yalnızlığın
tam ortasında beklerim seni.
Bir banka oturur gibi değil,
bir duaya durur gibi…

Sesin gelirse
yol olurum.
Adın düşerse içime
yer bulamam kendime.

Ben ki
gitmeyi bilenlerden değilim,
kalmayı da beceremem sensiz.
O yüzden
her ihtimale karşı
yüreğimi kapının arkasında bırakırım.

Olur da
“neredesin?” dersen bir gün,
harita isteme benden.
Ben,
özlendiğim yerdeyim.

Kırgınsam
susarım,
yorgunsam
yine gelirim.

Çünkü sevda
hesap işi değildir,
çünkü yar
bahane istemez.

Arafta da olsam,
ateşle su arasında,
adı konmamış bir kaderde
koşar gelirim.

Ve bil ki
bu çağrısız gelişlerin,
bu hesapsız dönüşlerin
bir adı vardır:

Kul Ortak
—sevdayı kendine yük,
yarı kendine emanet bilen—

KUL ORTAK