Islak camların ardından
ürkek gözlerle bakarken en çocuk ruhumla, tutunan ve tutunamayıp kayıp giden damlalara ilişti gözlerim.
Tıpkı biz gibi, tutunmaya çalıştığımız bu hayat ve tutamadığım varlığın gelip geçti zihnimden.
Her tutunduğumda kayıp giden duygular ve her kayıpta duygular boğazımda biriken yumrular gibiydi sana biriktirdiğim kelimeler.
Kelimelerli Bildiğim tüm lügatten kor olur düşer
İçimde demlenir
dilimde çağlar
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta