araftır bu coğrafya
künyesi mermi izi omurgalar
sessizliği garip makina çğlıkları
kıyamet çığırtkanlarına
esir
ve bizler
sakinleri
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




üstadım istirham ederim...bedensel ve zihinsel hamlığımızı bir nebzede olsa düşsel zenginliklerimiz ve elbette hüznümüzle örtmeye çalışıyoruz.kalemizin esnekliği büyük bir ilhamdır benim için farklı anlamlar taşımaktadır nitekim yazmama vesilesiniz...teşekkürler
Şair kendini savunmaz, şiiri savunur. Kelamın büyüsünü ustaca bir kurguyla kullanmak ve oluşturulan kelimeler kuyusundan gelecek kuşaklara/ardıllara içilebilecek arı-duru- buzul sulardan avuç içi kadar bile olsa sunabilmek gayesiyle çırpınmaktır. Harflerin sarraflığıdır belki, bulutlardan süt sağmaktır birazda...
bu genç kalemin yazınsal icraatlarını, dört gözle izlemeye devam edeceğiz anlaşılan...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta