Araf Şiiri - Ali Sinkay

Nurun hicret ettiği o küskün zaviyede,
Müphem bir sükûtun leylî nabzındayız.
Güneşin yetim bıraktığı o kadim gölgede,
Varlığın yokluğunla örüldüğü araftayız.

Sırrın sarnıcına sızan dilsiz bir teşvik,
Ruhun atlasında kayıp, adsız bir eşik.
Işığın zorbalığına siperdir bu karaltı,
Kalbin en derininde, arzın yedi kat altı.

Tenin, karanlığın en şeffaf tülüne sarılı,
Zamanın yırtık cebinde bir ömür saklı.
Aynalar sağır, yankılar kör bu mahremde,
Biz, günahı sevapla yıkayan o demdeyiz.

Kelamın sustuğu, imgenin kanadığı o yer,
Gölgemiz gövdemizden daha ağır, daha der.
Bir tayfın titreyişiyle dokunuruz rüyaya,
Sığmayız sığ ve arsız, o aydınlık dünyaya.