Sabah güneş vururken yüzüme uyandım sen kokulu düşlerden
Aklım karşı dururken kalbime hiç korkmadım seni düşünmekten
Dudağımda aptal bir gülümseme içimde çocuksu bir heves
İyi değilsin bu aralar bir durgunlaştın sanki diyor herkes
Fıkra gibi şaka gibi bir halim var biraz gülünç biraz düşündürücü
Efkarı borç bilirim kalbime ki bende bütün küçük sevinçler ödünçtü
Gururun hiç sırası değil inan bu bekleyiş acının en ölümcülü
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta