İnsanlar
aşık olduğundan
ayrı düşerde
sevdiği ile evlenir
zamanı gelir
geçte olsa anlar
hikaye
baştan bellidir
aşk derindir
savaş gibidir
toprak altından
damar yataklarından sinirlere boşalır
aklı himayeti mukavemeti
elinde olan herşeyi
kaybedersin
onu düşünürken
kendini
kalktığın yerde
bindiğin otobüste
uzandığın sahilde
kaybedersin
en büyük aşk
o gittiğinde
durmaksızın serseri mermi
dünden güne parçalar içini
yavru kedi pençesine
akibetin
tek içtiğin
sek döktüğün
bir şişenin insafına göre
ya eve
yada sevdiğin kadının penceresine
taş düşmüş gibi
aklına giden şeride
ondan başka yerde olamaz
düşünce vagonların
kendini devirdiğin
rayların eşiğine
ömür böyle
mutlu son hikayelerde
şimdi istanbul
sokaklarıyla birlikte
fülüt çalan
çıplak ayaklı bebelerin gözlerinde
o şevki şefkatin
usul yağmurun ıslattığı gecede
üst geçitler
türk kahveleri
ve
çengelköyün
bilindik bir çikolata dükkanının önünde
saçlarını kokladığım yerdeyim
son evliliğimden yadigar
güzel kızım benim
mesafeler önemsiz
mutlu yaşamandır bana son armağan
Kayıt Tarihi : 6.4.2023 16:44:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!