Kapalı kapılar açılır ansızın
Bir gölgedir içeri süzülen
Ne yorgunluk ne hüzün kalır
Savrulurum
Bir çocuk ağlar ansızın
Ürperir yüreğim sessizliğin derinliğinde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bir varmış, bir yokmuş... Tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta