Ansızın Şiiri - Şükrü Onur Şahade

Ah ne mümkün seni sevmemek
Bu tıpkı güneşe doğma demek
Ah ne mümkün şimdi düşlerde birleşmemek
Bu tıpkı aya parlama demek
Nasıl dönerse köpekler yabana
Kuşlar yuvaya
Atlar kırlara
Ve düşler dimağa
Öyle isimsiz bir tay
Sevecen ve en neşeli haliyle bahar kırlarında atlar
Ve yüksek sevgime saygı duruşunda bin yıllardır aşıklar
Taparlardı elbet antik çağda sana yoldaşlar
Ve fakat henüz icat edilmemişti tanrılar
Sonra çağlar ötesine uzanan birkaç satır ve methiye
Ben seni anlatayım diye icat edilmiş kelime
Adınla bir arada anılmış tek fısıltı aşk
Buna bir sabaha karşı uğultusu şahit sokakta
Bir akşamüstü tanrısı nasıl döverse gecenin ruhunu darplarla
Öyle göğsümde yumruklar
Bir insan ancak böyle seçer cerahatını
Bir demircinin göz kamaştıran ışığı
Nasıl yanarsa lavlarda ve sonra çekiç
İşte öyle şekil aldı bu topraktan kerpiç
Araştırırken ruhum kalabalıklarda celebini
Sırf seni seveyim diye buldum bedenimi
Tanrı gönderdi yalın tepeler aşırtıp kevgir
Ve kalbimde tek bir ah var; adın mürrüvetimdir
Kaderim alnımın hizası
Alnımda apaçık tek bir yazı üç hece
Ve üçbin yıldır tek bir gece yok ki seni anlatmadan bitsin neşe
Ve ağlamaklar bana yaraşmaz, seni sevmek en güzel hediyeyken kaderime
Ve tanrılar elbet bilirlerken işlerini
Nasıl bir kaza ile var ettiler gülüşlerini
Beni yaratırken bilmezler miydi seni seveceğimi
Ve hulâsa karşılaştırdılar ikimizi
Bu tıpkı uzayda çarpıştırmak gibiydi iki büyük cismi
Biri dağılır ve olur uydu ya da halka
Halk şimdi beni kalkışmasın helaka
Bu onun işi, sevmek ise benim kal'am
Kavuşana dek hakka.