Övgüler düzdüğüm, şiirler döktüğüm,
Öyküler kurduğum geçmişimin kağıt yığını,
Karşıdan öyle boş boş bana bakıyordu
Kısık mum ışığının altında.
Nicedir eimi bile sürmediğim,
Tozlarını bile üflemediğim solgun kağıtlar,
Kendilerini bir anda yok edip,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta