Sema heybetliydi ve de karanlık
Ay utanmıştı ki saklanıyordu
Bir ses bir çığlık bir ışık bir anlık
Birden gökyüzü aklanıyordu
Mataram kum dolu ekmeğim kuru
Dudaklarım çatlak nefesim kesik
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




kelimeleri dikkatli ve yerinde seçilmiş...manası itibari ile de takdire şayandır...elinize yüreğinize bereket...Rabbim sağlık versin....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta