Anneye Şiiri - Ahmet Murat Kaya

Anne, senin ellerin
Bir liman gibi açıldı bana
Ve ben, fırtınalı gecelerde
Sığınacak bir dal aradım

Gözlerin, gecemde bir meşale
Yandın sustukça, sustum
Ve sen bilmeden,
Beni kendi gölgende büyüttün

Ama anne, bazen ağır geldin
Sözlerin duvar gibi örüldü üstüme
Ve ben, küçük bir isyancı
O duvarın arkasında kendimi aradım

Anne neredesin şimdi
Bak, ağlıyorum
Hani sen hep olacaktın yanımda
Saçımı okşayan elin
Bu kadar mı uzakta kaldı zamandan

Sesim çarpıyor duvarlara
Adını söylüyorum, geri dönmüyor
Çocukluğumdan kalma bir çağrı bu
Cevapsız kaldıkça büyüyen

Deniz kokusu taşıyor
Saçların
O uzun ve narin saçların
Gece bana bir yorgan oluyor
Ağırlığı altında eziliyorum
Ama üşümüyorum anne
Ezilmek dediğim

Bir sığınak aslında
Dünya üstüme çökerken
Senin yokluğunla değil
Hatıranla nefes alıyorum

Affet beni, affet… bu sonluk
Bir başlangıçmış, bilemedim
Giderken ardıma baktım
Ama adımlarım
Sözlerimden önce kaçtı

Sen susarak sevdin beni
Ben konuşarak yaraladım
İnsan en çok
En güvende hissettiğine
Kaba davranıyormuş
Bunu geç öğrendim

Affet anne
Büyümek dedikleri
Biraz da geç kalmakmış
Sen hep vaktindeydin
Ben hep eksik

Kokunu özledim buralarda
Yalnız kalmış bir çocuğum ben
Derinlerde, yarası kanayan bir çocuk
Gözlerim seni arıyor

Rüzgârın sesinde, denizin kokusunda
Bir el uzansa dokunacak gibi
Ama ellerim boşlukta
Sen yoksun anne

Ama şimdi biliyorum
Sen yoksun belki yanımda
Ama varlığın hâlâ göğsümde
Her adımımda, her nefesimde
Senin sessiz elin
Beni kaldırıyor
Ve ben

O yaralı çocuğu
Artık yalnız bırakmıyorum
Senin hatıranla büyüyor
Dünyaya yeniden açılıyorum