Güçlü bir rüzgâr eserde dağılır ya ağaçların yaprakları,
Hiçbir şey olmayınca yavruları için yaptığı yuvaya,
Sevinir ya güvercin, uçar ya havalara,
Dağılmaz annem sevgiyle ördüğün saçlarım hiçbir rüzgârda,
Anlatılmaz huzurum yaslayınca başımı omuzlarına,
Hele birde gözlerim dizlerinde geceye kapanmışsa,
Uğramaz korkular uykularıma,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
