uzak şehrin yalnız kalan insanlarıydık.yetim bırakıldı gençlik yıllarımız.
acınmadık acıtmadık kimseyi.kimsenin gözü gözünde değildi çoğu gözlerini kaybetmişti.
ağladım bir akşam üstü
ormanda ki kısraklarla koştuk bir ömür boyu
kimsenin hayatını dinlemeden yaşadık
hepimiz suçluydu hepimizin hayat denilen hapisanade
sabıkası vardı...hepimiz bir o kadar çocuk bir okadar yetişkin bir o kadar korkaktık ve ummadığınız kadar atılgandık.
Bu kadar yürekten çağırma beni!
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,
Devamını Oku
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta