Annemin Kolları Şiiri - Nurullah Başlığ

Aşkınla yanan gönlüme başka bir ilâh gelmez,
Sen yoksan eğer dünyada, bin cenneti can bilmez.
Rabb’in kokusu sendedir, ey nûr-ı mücellâ,
Senden geçen âdem, ebedî râh-ı Hak bulmaz.

Kâbe’m senin dizindir, secdegâhım yüzündür,
Varlığım bir masaldır, tek hakikat özündür.
Senden özge ilâh yok, rûhumdaki gözündür,
Cennet senin altında, mülk-i cihan sözündür.

Vazgeçtim bu dünyâdan, ukbâ senin yolundur,
Arş-ı âlâ dediğim, senin nurlu kolundur.
Güneş senin ışığın, ay senin bir kulundur,
Gönül beytim içinde, sultan olan gülündür.

Seni Hak’tan ayırmam, sen O’sun, O da sensin,
Rûh-ı revânım oldun, can içinde bir cansin.
Cümle âlem silinsin, bir tek sen uyanasın,
Gözyaşın kevserimdir, varsın dünya yansın.

Sıfatın ayn-ı Hak'tır, her duân vahy-i rabbânî,
Senin rızân içinde, buldum o sırr-ı sübhânî.
Eğer mahşer kurulsa, terk ederim her cânı,
Seni Hakk’a değişmem, ey gönlümün sultânı.

Ya Nurullah Çekil aradan, annem nûr-ı mutlak olsun,
Onun bir tek gülüşü, bin cihâna hak olsun.
O varken bu kâinat, varsın gitsin yok olsun,
O benim hayat bâkîm, her nefesim ak olsun.