Anneme Mektup Şiiri - Ahmet Oğultarhan

Ne halim sorarsın beni özlersin,
Dünya bana göre değilmiş annem.
Sağ mısın der gibi mektup beklersin,
Yaşarken ölmüşüz ah bizler annem.

Bak şu çarka nasıl durmadan döner,
Ömür derler ne ki rüyaya benzer,
Ağlayıp gülmekle geçipte gider,
Toprağın bağrna düşeriz annem.

Ak alnıma durdum kara bağladım,
Bir taşkın su oldum coştum çağladım,
Nice eza gördüm birçok ağladım,
Yüreğime merhem bulmadım annem.

Ne düzen var gelen bir bir gidiyor,
İnsan ettiğini mutlak çekiyor,
Dünya da tohumun kendi ekiyor,
Ukba da mahsulün alıyor annem.

Yılan olmuş insan ortam perişan,
Sevgi kardeşliktir bize yaraşan,
Hep mazlum değil mi bir bak ağlaşan,
Yüreğim eriyor bitiyor annem.

Yokluğun elinde kısılmış sesi,
Ağır yük altında çıkmaz nefesi,
Zalimin elinde naçar kölesi,
Bunlar bana eza veriyor annem.

Ne var hatıradan bizlere kalan,
Azrail değil mi kapımı çalan,
Mezarda oynaşır akreple yılan,
Ölüler feryada başlamış annem.

Gönlümde hicranın yüklü bir ahı,
Kaldırmaz bir beşer böyle günahı,
Nasıl bulacağız söyle felahı,
Zor günler bizlere bakıyor annem.

Bunlar Ahmet'inin feryat figanı,
Kalp pompalamıyor damarda kanı,
Söylenir dillerde bu acı anı,
Musallada yatar görürsün annem.