Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Okurken düşlerimi alıp hayal dünyasına götüren harika dizeler,çok hoş bir şiir,yüreğine sağlık arkadaşım,tam puan ile sayfamda.Saygı ve sevgi ile sağlıcakla kalınız.
Kaleminize yüreğinize sağlık saygılar
sevgili öğretmenim,
zaman zaman hepimiz sevdiklerimizi özler yanı başımızda olmasın isteriz.....onların hayali bile karanlık anlarımızı güneş gibi aydınlatır...kapıyı aralayarak bize huzur vermelerini yüreğimizde his ederiz....geçmişte yaşanan tüm eziklikleri unuturur insana....
allah sağlık sıhat versin gitmek için daha erken....nasıl olsa hepimiz bir gün gideceğiz ama aceleye etmemek gerekir...
emeğinize yüreğinize sağlık...değerli bir çalışma olmuş...kaleminiz tükenbmez olsun diliyorum...
selam saygı şşire ve şairesi öğretmenimedir...
“ dönülmez akşamın ufkundayız…”
Yaşam, bir elin avuçlarına sığmayacak kadar canlı, sığacak kadar da kısa. İnsanın sevdiklerini sonsuza uğurlaması, sonsuz hasreti yaşamasına yol açar. Ama kişilerin seçimi değildir, zorunludur bu hasreti yaşamak. Bir de anne ise, hep içten bir bakışa hasret olmaktır.
Değerli kalemi sevgiyle kutluyorum.
Değerli ögretmenim; Gönüllere ilham bırakan bu nadide eserinizi okudum..çok etkilendim çok güzel olmuş şiiriniz.Anne özlemini her vesileyle dile getiren biri olarak, bu vesileyle, ahirete irtihal etmiş tüm annelerimizi de rahmetle ve minnetle yad ediyorum.Bütün annelerin Anneler Günü'nü gönülden tebrik ediyor; bu güzel şiirinizi en kalbi duygularımla selamlıyorum.'
Bilirim:
“Gel ” desem… gelemezsin
Görünen köyün ardı yakındır,
Bekle beni, geleceğim
KALEME SAGLIK SEVEN SEVDİGİNİ BEKLERDE O AŞKLAR ESKİDENDİ ŞİMDİKİLER NE BEKLİYOR NEDE SAHİP ÇIKYOR AMA SİZDE BİZDE ESKİ İNSANLARIZ VE ADAM GİBİ SEVER ADAM GİBİ YAŞARIZ SEVGİLER CANNN
Bu çok özel ve duygu yüklü şiirinizden dolayı,Sizi ve yüce gönlünüzü kutlar
Bütün samimiyetimle teşekkür eder saygılar sunarım.
İnce imgelerle örülmüş tatlı dizeler tebrikler Naime hanım
Duygusuyla, anlatımıyla, etkileyici bir şiir okudum. Değerli paylaşımınızı ve güçlü kaleminizi içtenlikle kutluyorum. .+.+. Saygı ve sevgi ile kalın.
Harika bir şiir okudum ve çok duygulu anlar yaşadığımı rahatlıkla söyleyebilirim. 'Yatılı okuldaki kimsesizliğim Garipliğim' Bu cümle benim yüreğime bir zıpkın gibi saplandı. Acaba dedim benim oğlumda yatılı okulda kendini böyle kimsesiz hissetti mi diye yürek burkan sorular peş peşe dizildi beynimde. Bu şiirde kendimden çok buldum. Tekrar tekrar okudum Sizi Yürekten tebrik ediyorum.+10
Bu şiir ile ilgili 125 tane yorum bulunmakta