Eskiden anneme kızdığım her şeyi..
bugün ben yapıyorum.
Gece herkesten sonra uyuyorum,
herkesten önce uyanıyorum,
bütün derdi omuzlu yorum..
ondan mıdır ki belim bükük dolanıyorum.
Eskiden üzülme dediğim her şeye,
ben daha çok üzülüyorum.
Hep gülen bir annem var,
şimdilerde ondan daha çok gülümsüyorum.
Sanırım insan gülüşünde saklar acılarını,
şimdilerde daha iyi anlıyorum.
Büyümek böyle bir şeyse büyüdüm diye umuyorum.
Geçicek birgün unutacağım biliyorum,
çünkü şimdilerde anneme ne sorsam;
hatırlamıyorum diyor,yaşlılıktan mıdır bilemiyorum.
Bence annem bütün yaşamış olduğu ne varsa..
hala gülüşünde saklıyor..
sanırım ben en çok anneme benziyorum.
Kayıt Tarihi : 11.3.2026 04:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Kişi anne karnına düştüğü andan itibaren başlarmış hayatla mücadelesi.Gecmişte annemize kızdığımız ne varsa,ki buna babada dahil,ilerde evlat sahibi olunca anladığımız konulardan,neden diye sorguladığımız herşey bir bir hayatta karşımıza çıkıyor.Ben anne olduğum yerden kaleme aldım,sizler anne,baba,evlat olarak okuyun...




beğeni ile okudum
dilinize sağlık
TÜM YORUMLAR (1)