Anneme Şiiri - Günay Aydın

ellerin
bilge bir seyyahın
eşsiz maharetiyle koşardı işten işe

üflerken içimize
sessizce birşeyleri
çok şeyleri
ruhumuz bile duymadan
gizlice...

bilmezdin
gözünden akan
tek damla yaştı
İçimin yapraklarını
güz rüzgarlarına savuran
sessizce...

demirli sanırdım varlığını
sonsuzluğa

gittin...
senli özlemlere
emanet edip yüreğimi

ahlardan bir buket gibi
sana özlemim
armağan olsun
senli
o eşsiz zamanlara

10 Mayıs 2026 Günay Aydın