Ya bir telefon ya bir kapı çalsaydı.
Mutlu olurdun her kim arasaydı.
Kendi sesimi bile özlüyorum derdin.
Sesine ses verecek birini beklerdin.
Artık kuşlar haber getirmiyor senden.
Yoksun, sen sustun, telefonlar da sustu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiirinizi
beğeni ile okudum
yüzünde donup kalan o son hüzün. gözlerimden silinmiyor, hiç gitmiyor.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta