Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bir güne sığdırmak mümkünmü annem seni
On iki yıl geçti sen bu dünyadan göçüp gideli
Unutmadım kokunu, deniz rengi gözlerini
Özlüyorum koruyan, kollayan sevgi dolu yüreğini
Gittiğine toprak olduğuna kim inandırabilir beni
Yaşıyorsun anne mezarında açan çiçeklerde
Görüyorum güzel yüzünü bana gülen gözlerini
Bir gün gelecek kavuşacağız bitecek ayrılığımız
Yine saracaksın beni kollarınla basacaksın bağrına
Mermerle çevrili bahçemizde çiçek olup açacağız............Anne siirleri cok güzel oluyor.
Yüreginize saglik.
Saygilarimla
Leyla
MUKEMMEL
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta